Михась стрельцов адзин лапаць адзин чунь читать. Who we've funded

Михась стрельцов адзин лапаць адзин чунь читать Rating: 6,6/10 1823 reviews

Міхась Стральцоў адзін лапаць, адзін чунь

михась стрельцов адзин лапаць адзин чунь читать

Пабаіцца, каб людзі не падумалі, што калгасы будуць распускаць. Ён, Іванка, чакаў-чакаў, ды і чакаць перастаў. Калі адыходзіў, дзед паклікаў яго, Іванку, да сябе. Бацьку забілі, дык я помсціў за яго. Можна было б паціху прашмыгнуць на печ і стаіцца там, думаючы сваё.

Next

Who we've funded

михась стрельцов адзин лапаць адзин чунь читать

На раскапаным ля пограба сумёце таксама была стрэшка, сутонліва-белая і лёгкая, як аблачынка ці птушынае пяро, і — мройлівая ў сваёй прыцемненай белі. А што яго не пераводзяць у пяты клас, дык такой бяды,— ён і сам, можа, не хоча: знайшлі дурня ў тым класе нямецкую мову вучыць. Але ж дужа дзівіліся і яны: чаму такі бацька? «Гэта я бацінак скінуў, каб ямчэй ісці,— сказаў чалавек. Вось ужо канчаецца вёска, вось і поле. Ён баяўся патрапіць на вочы дзеду: той бы адразу здагадаўся, што ён пакрыўджаны нечым, здагадаўся б, што плакаў, і пачаў бы распытваць, і ён, Іванка, мусіў бы прызнацца ва ўсім, але яму не хацелася гэтага, не хацелася жаліцца дзеду, хоць і не здолеў бы растлумачыць чаму. Азірнуўся на вёску і ўбачыў: грае, пераліваецца ў небе сонца, пара дымнымі слупамі стаіць над стрэхамі хат, а ўнізе, над зямлёю, снуецца імгліста-зыркі туман, і ў тым тумане молада, чыста, аж у адказ шчыруе, абміраючы ў шчымлівай знямозе, душа, крычаць і перагукваюцца пеўні.

Next

Who we've funded

михась стрельцов адзин лапаць адзин чунь читать

» — Дай-ка сюды, я патрон выму. Чалавек і шапку, як фартух, з галавы зняў: настабурыліся доўгія, аж у дзве рэдзі, валасы, бо зачасаны былі ўгору, а потым яшчэ загнуты ад патыліцы наперад. Птушкі ляцелі на разлатую Піліпчыкаву лясоўку, пад вецер, і таму зніжаліся над пуняй, але не селі — зноў ляцелі ў поле, робячы круг: вераб'і пырхнулі тугой чародкай, пад імі, ніжэй, ішла сініца, і цяжка, нібы бамбавоз, імкнула следам, ціўкаючы і адстаючы, здурнелая аўсянка. I маці таксама не любіць, калі ты ўспамінаеш яго. Цяўлік яшчэ да вайны хадзіў у чацвёрты клас і зноў пайшоў у чацвёрты, калі пазалетась адкрылася школа. Рыпелі вароты ў пуні, дзед нешта гаварыў да каровы, вішчаў і рохкаў парсюк, зноў рыпелі вароты, потым чуваць было, як дзед пералазіў цераз агароджу за гу-менца з токам — прыбудоўкі да пуні.


Next

Who we've funded

михась стрельцов адзин лапаць адзин чунь читать

I ўсё было сёння так добра ў яго, пакуль гад гэты, Цяўлік, на ім сілу сваю ды злосць паказваць не пачаў, не пачаў насміхацца з яго ды здзекавацца. Дзед сказаў пацярпець, бо прыдумае што-небудзь, не можа быць, каб нельга было што-небудзь прыдумаць. «Дзядзечка, я не ведаю вас»,— ледзь не заплакаў Іванка. А цётка як збялее ўся ды як закрычыць. Дзед Міхалка яшчэ нічога не ведае пра чуні: паехаў з раніцы ў лес па дровы, і цяпер Іванка бяжыць, каб сустрэць яго.

Next

Міхась Стральцоў адзін лапаць, адзін чунь

михась стрельцов адзин лапаць адзин чунь читать

Дробненькі-дробненькі дожджычак сеяўся над полем, стаяла чуйная, прывідная ў сваёй цішанасці імгла. Цётка казала, што закінула яго некуды, ды ты ёй не вер. I яму здавалася нават, што ён чуе, як пахне пад столлю павуцінне. I сама па сабе была, гібеючы на холадзе, цягнучыся ўгору кашчавымі доўгімі сукамі, высокая, усохлая на адзін ствол Піліпчыкава лясоўка. Старэй-шы і кажа: «Давайце капу падпалім, паглядзім, што наш бацька будзе рабіць».

Next

Who we've funded

михась стрельцов адзин лапаць адзин чунь читать

Не той, што з дзядоўніку, а той, жалезнай, дзе ходзіць баёк. Вось той, вялікі, быў ужо за спіной, вось ён паволі, нібы знарок паволі, распасціраў рукі, прыпыніўшыся на хвіліну і стаіўшы дыханне. Потым мяне як шандарахнула ў левую нагу! Дзед, кажа маці, лепей як хто ў вёсцы жыве. Аднастайна гуло ў коміне, торкаўся знадворку ў шчыток вецер, а там, у хаце, было ціха, як бы павымерла ўсё, і ён быў забыўся чакаць і слухаць, як у хаце раптам бразнула клямка — зачыніліся дзверы, зарыпела прамерзлая падлога ў сенцах і нехта выйшаў на двор. Бабуля, мусіць, , спіць і не ведае, што ён тут, на вышках, што цяпло ад печы грэе і яго. I так хораша ад усяго гэтага Іванку і чамусьці балюча. Летам назбіраеш колькі хочаш каменьчыкаў, а цяпер хіба што цэглы наб'еш, ды толькі лёгкая яна, пусціш з рагаткі — ажно фурчыць.

Next

Who we've funded

михась стрельцов адзин лапаць адзин чунь читать

Шкада раптам стала нечага Іванку, і зноў ён глянуў пад ногі сабе. I ён, Іванка, ужо тады нібыта быў, калі ў таго дзеда жылі, толькі нічога во не помніць. У сне быў зімовы дзень, зыркае сонца і белая вуліца, уся ў раскапаных гурбах, і ён, Іванка, бег гэтай вуліцай, і ногі так лёгка неслі яго, можа, таму, што на іх былі новыя, падшытыя гумай чуні. Ну і няхай сабе, ён не баяўся дзеда. Ты ж вунь увелькі з дзеда вырас — уга! А другі разважае так: вазьму, а што мне з гэтага будзе? I што ты тут зробіш: узяў патрон дзед. А Цяўлік усё плакаў недзе, і вецер насіў па полі, шкуматаў яго плач. Узяць — возьмеш, а карміць чым будзеш? Шапку вунь зняў, выцірае рукавом лысіну.

Next

Who we've funded

михась стрельцов адзин лапаць адзин чунь читать

Маці кажа, што ён знарок нагаворвае так на сябе, благога вока ды чужой зайздрасці баіцца. » Дзед, мусіць, ужо забыўся пра той свой гасцінец. Дзед нічога не адказаў, адно зірнуў на Іванку. I хлебную крошку ён знайшоў, сухую і гаркавую, як паспытаў на зуб, і аж дзве пшанічыны на астачу: рассмакаваўся і захацелася больш. Насыпалі мех, абціснулі яго рукамі і каленямі. I навошта было сёння ісці да гэтага Цяўліка? Але ён, Іванка, не такі дурны, каб абяцаць.

Next